Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Drenthepad

6e etappe
Sleen-Westerbork 32 km
27 Augustus 2008

De internetsite www.9292ov.nl had het vooraf al duidelijk aangegeven; bij het grote parkeerterrein op de brink in Westerbork staat een bushalte waar lijn 22 je oppikt en naar het busstation van Zweeloo brengt; daar stap je over op lijn 27 die je naar het NS- en busstation Emmen brengt om vervolgens met lijn 21 naar het startpunt van vandaag in Sleen te rijden. Perfect georganiseerd. We zijn nog steeds heel tevreden over het openbaar vervoer hier in Drenthe.  

 Het is even voor achten als we vanaf de bushalte waar we uitgestapt zijn, Sleen binnen wandelen.  Een dicht wolkendek sluit ons van de zonnestralen af en het nevelige weer geeft alles iets mystieks. De zomervakantie is voor een aantal provincies nog van kracht, maar wij merken er niets van. Het is zo stil en rustig hier in het Drentse land. Of is dat juist heel Drents?  

Sleen, een klein vredig dorpje met een heuse brink omgeven door oude bomen. We wandelen dwars over en hebben daardoor het plaatsje snel doorsneden. Op de route door het dorp zien we langs de klinkerwegen prachtige en van mosgroene rietendaken voorziene boerderijen. Het lijkt alsof iedereen nog op één oor ligt, maar dat zal schijn zijn. Achter ramen en vitrages zien we bewegingen; of we worden nauwlettend in de gaten gehouden of men is druk met de huishouding. Het zal het laatste zijn. Toeristen zijn ze hier wel gewend. Dat is niets bijzonders. Dus ook niet om te begluren!  

We wandelen in de stilte en rust over het fietspad die naast de “Schaapstreek” ligt en ontdekken vrij laat dat we verkeerd gelopen zijn. We hadden bij het achterlaten van de bebouwde kom van Sleen direct linksaf moeten gaan om vervolgens een kilometer verderop pas op de Schaapstreek uit te komen. Het is niet anders en we leggen ons er bij neer. De schaapstreek en het bijbehorende fietspad zijn omgeven door oude eikenbomen. Het lijkt alsof ze ons willen afzonderen van de mistige omgeving. In het weiland aan de overkant van de weg staat mistroostig een landwerktuig op wielen, het lijkt een soort van omkeermachine, te wachten op zijn boer. Het rode onderstel steekt behoorlijk af tegen al het natuurgroen en asfaltgrijs om ons heen.  

Een paar kilometer verderop ‘duiken’ we een bosperceel in en voert een vaag en begroeid graspad ons richting Oosterhesselen. Halverwege blijven we toch even stil staan om te genieten van een panoramisch uitzicht vanaf de rand van het bosperceel over het aangrenzende glooiende landschap. Overal groen, overal ruimte en overal die Drentse stilte. Het is werkelijk prachtig. We lijken de enigen op de wereld te zijn.  

Na een groepje kalveren begroet te hebben, wat zijn het toch leuke en verdraaid nieuwsgierige dieren, wandelen we verder om uiteindelijk uit te komen bij de fraaie havezate genaamd De Klencke. Een prachtig landhuis, want dat betekent havezate, in een prachtige omgeving. In 1698 kreeg De Klencke zijn status als havezate. Even verderop steken we de weg over en verdwijnen via een smal en geasfalteerd weggetje, waar aan beide kanten oude eikenbomen de wacht schijnen te houden, in het bos dat is vernoemd naar de havezate. Het is inmiddels 9.00 uur.  

Het bos gaat over in een heideveld genaamd het Klenckerveld. Een wildrooster geeft aan dat we een gebied met grazers binnentreden. Het blijken tientallen crèmekleurige schapen te zijn. Als ze ons horen kijken ze even op, maken van een inschatting, om daarna snel door te gaan met grazen. Ze gunnen ons geen blik waardig. Gelijk hebben ze. We hebben ze ook niets te bieden.  

Op een zandpad aan de rand van het bos- en heideveld, beschaduwd door grote oude bomen, zien we een houten bielzen bankje staan. Vanaf die plek hebben we een prachtig uitzicht over de bloeiende  aardappelakkers met daarachter de skyline van Oosterhesselen als horizon. Een besluit om een koffiepauze in te lassen is hier snel gemaakt. De zon laat zich nog steeds niet zien en de thermometer zal zo rond de 20 graden aanwijzen. Het is gewoon prima wandelweer.  

We wandelen dwars door het bekende Drentse plaatsje Oosterhesselen. Links en rechts zien we al of niet door klimplanten begroeide of overwoekerde rietgedekte schuren en boerderijen. En ook weer die rust, die heerlijke stilte. Een trotse groene tamme kastanjer pronkt met de vele vruchten aan haar takken. Nog een paar weken en dan zal ze deze aan iedere liefhebber beschikbaar stellen. Blijf je te lang bij deze boom dromen doordat je in vervoering raakt van haar pracht; dan is de kans aanwezig een scherp gepunte vrucht op je hoofd te krijgen.  

Na Oosterhesselen ligt het dorpje Gees voor onze voeten. Even voor het dorpje ligt rechts aan de rand van een beschut bosperceel bij de Geeser Es een klein Jeudenkerkhof. De enige nog aanwezige grafsteen geeft aan dat hier een echtpaar en hun dochter Roosje begraven liggen. De grafsteen lezend en de omgeving in je opnemend word je toch altijd stil van een dergelijke plek. Zelfs als e.e.a. zich in een ver verleden heeft afgespeeld.  

Het dorpje Gees lijkt gewoon een openluchtmuseum met al die prachtige huisjes en boerderijen. In het midden van het dorpje een grote zwerfsteen. Een ijzeren figuurtje in de vorm van een wandelaar geeft elke bezoeker een welkom en uitnodigend gevoel. Om 10.40 uur laten we Gees achter ons om via een open landschap van weilanden, akkers en beken door te steken naar de bos- en heidevelden van de uitgestrekte Boswachterij Gees. Bij het bruggetje over de Geeserstroom houden we een korte koffie- en broodpauze. Om ons heen heidevelden, poeltjes, een echte beek en bewoonde bijenkasten. Wat kan het leven heerlijk zijn.  

De wandelroute voert ons verder over het prachtige heideveld Hooge Stoep. Ook hier grazende schapen en veel bedrijvigheid in en rond de aanwezige bijenkasten. Fascinerend om deze balans, dit evenwicht in en van de natuur te mogen aanschouwen. Alles zo klein en teer, maar o zo nuttig en noodzakelijk. Wanneer gaan wij mensen dit nu toch eens eindelijk zien! In de bermkanten op veel plaatsen bramenstruiken waar veel bramen al donkerblauw tot zwart gekleurd zijn. Rijp om geplukt te worden. Rijp om gegeten te worden. Dat laat Hedzer zich niet ontgaan.  

Nieuwe-Balinge, een klein maar enigszins opgerekt dorp vanwege de lintbebouwing. Waarschijnlijk ontstaan door zijn ligging tussen heide- en veengebieden. We proeven en horen Gees en Oosterhesselen. Diezelfde rust, stilte en geur. Het voorportaal van het prachtige Mantingerzand met zijn waardevolle stuif- en heideterrein en waar in de vochtige gedeelten de heikikker, levendbarende hagedis, adder en veel vogels leven. In het noorden van dit veld een indrukwekkend jeneverbesbos. Het gebied is eigendom van Natuurmonumenten en zeer waardevol.  

De route loopt dwars door dit prachtige natuurgebied. Verse hopen mest verklikken de aanwezigheid van Schotse Hooglanders en al snel zien we ze rechts voor ons aan de rand van het veld staan grazen. Indrukwekkend die grote harige lijven en die gigantische horens. Ze doen niets, prima, maar laat ze maar vooral rustig grazen daar aan die rand. Dat geeft ons ook rust. Links voor ons zien we op een lage heuvel een grote groep Drentse heideschapen. Harmonieus met hun omgeving.

Nadat we het glooiende heideveld zijn gepasseerd voert de route door het noordelijk gedeelte door het statige jeneverbesbos. Rul zand en smalle holle paadjes kronkelen naar links en dan weer naar rechts met de bedoeling ons alle uithoeken en fraais van dit gebied te tonen. En we zijn inderdaad behoorlijk onder de indruk. Voordat we het gebied verlaten lassen we een extra koffiestop in zodat we vanaf het dijkje en een daarop aanwezige picknickbank nog wat langer kunnen genieten van deze wereld.  

Omstreeks 14.00 uur bereiken we het iets verder gelegen dorpje Mantinge. De wandeltocht voert meer langs dan door het dorpje. Voordat we het in de gaten hebben staan we alweer in het glooiende en open terrein. Akkers, weilanden en bosperceeltjes is wat we voor ons zien. De grotere bos- en heidevelden laten we voorlopig even achter ons. Leuk die afwisseling vandaag.  

We passeren diverse ruilverkavelingwegen, afwisselend akkers en natte weiden waarin vooral de wilgen en berken vertegenwoordigd zijn. Links en rechts manshoge maïsvelden en even verderop rollen pakhooi die in alle vertrouwen liggen te wachten voor gebruik. Voor de drukke N31 van Drachten naar Emmen slaan we linksaf. “Kijk nou eens hier!” roept Hedzer plotseling. Aan een boom in de berm hangen een paar afgetrapte wandelschoenen. Stille getuigen van veel belevenissen en wandelemotie, die langzaam zullen wegrotten in weer en wind. Een treurig stilleven dat ons toch doet glimlachen. “Van wie?” en “Hoelang?” zijn een paar van de vragen die ons door het hoofd schieten. Eén vraag is ons wel duidelijk, het “Waarom?”  

Het is 15.15 uur als we het natuurgebied “Scharreveld”, bestaande uit naaldbos en een heideveld en onderdeel van “Het Drentse Landschap”, binnenwandelen. De laatste kilometers liggen voor ons. Ook hier geeft bij binnenkomst van het glooiende heideveld een wildrooster aan dat er waarschijnlijk grazers aanwezig zijn. Na een paar honderd meter lopen zien we links voor ons in de verte bij een  waterpoel een groepje Schotse Hooglanders staan. Lichtkleurig zijn deze. Het zandpad slingert verder over dit heideveld en na een krappe kilometer staan we alweer bij de “uitgang”, vlak voor het tunneltje onder de N31.  

De natte tunnel gebruiken we om de N31 te kruisen, slaan vervolgens voor de camping linksaf het bos in en staan dan al snel in de bebouwde kom van ons eindpunt Westerbork. Het wordt eentonig, maar ook dit is weer een fraai en heel levendig Drents dorp. Voor het eerst vandaag dat we grote groepen lawaaierige toeristen tegenkomen. De Westerborkers zullen er aan gewend zijn en ze  tolereren  - om waarschijnlijk economische redenen -  deze ‘overlast’ in hun anders zo rustige en stille dorp.  

Het is even na 16.00 uur als we de brink in het dorp bereiken en vaststellen dat de auto van Hedzer er nog staat. Terwijl we ons omkleden om droge kleding aan te trekken, blikken we gezamenlijk terug en trekken de conclusie dat het ook vandaag weer een echte fraaie en afwisselende Drentse wandeltocht was. Zeer de moeite waard en daardoor nieuwsgierig naar de volgende etappe.

Naar volgende etappe: Westerbork-Hooghalen 


 

fotoshow