Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Drenthepad

5e etappe
Borger-Sleen 35 km
16 Juli 2008

Het is 6.20 uur als Wim in Kollumerzwaag Hedzer oppikt. Vandaag is gekozen voor een combinatie met het openbaar vervoer om de wandeletappe van vandaag uit te kunnen voeren. Er wordt gestart in Borger en de eindstreep zal liggen in Sleen. Een wandelafstand van ongeveer 35 km . De weersverwachting voor vandaag luidt : Bewolkt maar droog, af en toe zon bij een temperatuur van max. 24 graden. Heerlijk toch!  

Via Drachten en Beilen rijden we richting Sleen. Daar willen we de auto parkeren om vervolgens met de bus richting Emmen  - en na een overstap aldaar -  richting Borger te gaan.

Na aankomst in Sleen kunnen we auto vlakbij de bushalte  - Boelkenweg -  parkeren. Een paar minuten later zitten we in de bus die ons naar het NS-station van Emmen brengt. Daar volgt een snelle overstap in de “Quickliner” richting Groningen. Vanwege de spitstijd moet één euro per persoon bovenop het aantal strippen bijbetaald worden. Een  - gratis -  krantje ligt klaar en rijden maar. Alleen …… de chauffeur blijkt een invalkracht te zijn en weet eigenlijk niet waarheen hij moet rijden en welke route gevolgd dient te worden. Enige hilariteit in de bus. Maar er is gelukkig alle begrip voor de man zijn situatie. Niemand zeurt of klaagt. En dat in Nederland anno 2008!

Na een kort overleg met “een centrale” via daarvoor bestemde apparatuur wordt hem halte voor halte uitgelegd hoe te rijden en welke tijdstippen belangrijk zijn. Het oponthoud wat hierdoor ontstaat, is maar gering. Spoedig zet de sfeervolle bus dan ook koers in de richting van Borger  - en Groningen -. Hedzer probeert door zijn gratis krantje heen te komen, maar nog enigszins vermoeid op dit vroege tijdstip valt hij al snel in slaap. Het heen en weer wiegen en bewegen van zijn lichaam veroorzaakt door de vele hobbels en bochten schept bij enkele medepassagiers een brede grijns op het gezicht. Wanneer de bus voor een rood verkeerslicht stopt schrikt Hedzer wakker en vraagt of we er al zijn. “Nee hoor” zegt Wim, “we zijn net een paar minuten op weg”. Met een gerust hart en gemoed laat Hedzer zijn oogleden weer zakken.  

Het is precies 8.30 uur als we Borger binnen rijden, de rotonde 100 % nemen en stoppen bij de bushalte “Borger rotonde”. We groeten de vriendelijke en stressbestendige chauffeur en stappen uit. We moeten een paar honderd meter lopen om bij het startpunt van vandaag te komen, vlakbij de parkeerplaats van de Borger Aldi. 

Om 8.40 uur starten we met de etappe richting Sleen. Via een schelpenpaadje door een klein parkje met een wat kaal ogend grasveld, enkele bloemperken en een groepje ganzen  - die ons angstvallig in de gaten houden -   bereiken we het Kanaal aan de westkant van bungalowpark Hunzedal. We gebruiken het houten bruggetje om het Kanaal over te steken en besluiten aan de overkant een korte koffiepauze in te lassen. Het was weer vroeg vanmorgen en we hebben de hele dag de tijd. Ondanks het lawaai van de gemeentelijke plantsoenendienst die actief is, genieten we van de koffie en de boterhammen. Ons oog valt op de wateractiviteiten van eenden en zwanen, die nieuwsgierig op ons toe zwemmen. Ze hebben kennelijk ook wel zin in een stukje brood. Maar we eten het lekker helemaal zelf op. Dit keer delen we het niet met deze dieren. Aan de overkant van de klinkerweg, die langs het Kanaal ligt, zien we door het niet helemaal sluitende struikgewas ochtendactiviteiten voor de huisjes van het bungalowpark. Van; de kinderen vermaken, boodschappendoen voorbereiden tot  - met ware doodsverachting -  genieten van de eerste sigaret van vandaag. De pyjama nog aan om het verlies van kostbare aankleedminuten te voorkomen. Heel doordacht!  

Na twee bakjes heerlijke koffie ruimen we de boel weer op, dumpen het ontstane afval in de rugtas van Hedzer  - hij heeft ook de meeste ruimte in zijn grote rugtas -  en gaan weer op pad. We wandelen om en “onder” het bungalowpark heen en bereiken een fraai coulisselandschap; afwisselend bos, heide en glooiende weilanden.  Met uitzondering van de plaats Emmen, zal dit het beeld voor ons zijn deze wandeldag.  

In het bos “Buinerveld” passeren we een Gletsjerkuil uit de op één na laatste IJstijd. Altijd indrukwekkend een dergelijk ontmoeting met het verre verleden. Bij de rand staande van de brede kuil is goed voor te stellen hoe de omgeving er duizenden jaren geleden uit moet hebben gezien. Zo “kort” na die IJstijd; kaal, woest en ledig. Net als kort voor de eerste scheppingsdag. Een paar honderd meter verder blijkt dat we een afslag hebben gemist. De “kuil” trok waarschijnlijk meer aandacht dan de markering en het gidsboekje eigenlijk wilden. Aan de hand van het kaartje in het gidsboekje kunnen we e.e.a. echter vrij eenvoudig corrigeren en na ruim kilometer zitten we alweer op het goede spoor. Wat verderop ontdekken we  - zoals al eerder op vele bospaden in Drenthe -  kei- en kiezelpaden door de mens gemaakt in de middeleeuwen. Goed te zien zijn zo de handels- en reisroutes door het Drentse landschap. Geen pretje om met een kar of koets over heen te rijden. Menige maag zal flink door elkaar gehusseld zijn met alle gevolgen van dien.  

We horen in de verte kinderen enthousiast schreeuwen en gillen maar weten niet precies waarom. Al gauw blijkt een heus hunebed de oorzaak van hun pret te zijn. Drie jonge kinderen spelen op het hunebed en vermaken zich kostelijk. De nog jonge ouders kijken vermoeid toe. Hun gezicht heeft een uitdrukking van “leuk zo’n vakantie met kleine kinderen die elke morgen al vroeg zoveel energie hebben”. Wim en Hedzer hebben elk ook drie kinderen en herkennen deze uitdrukking dan ook vrij eenvoudig en direct.  

We laten het “jonge-kinderen-drukte-en-lawaai” achter ons en komen via het indrukwekkende heideveld genaamd “Molenveld”, diverse bospaden en een landweg bij de omheining van recreatiepark Hunzebergen. Aan de kant van de landweg ter hoogte van een akker vol met bloeiende gele  koolzaadplanten, ontdekt Wim in de berm in een uitgegraven hol een in werking zijnd wespennest. De beestjes vliegen af en aan. Hedzer vindt het maar niets en waarschuwt Wim voor hun onvoorspelbare gedrag met prik- en steekneigingen. Wim neemt zijn advies ter harte na eerst van heel dicht bij nog gauw even een foto te hebben gemaakt. Dan gauw wegwezen!  

Het park Hunzebergen heeft gelukkig geen alles verhullend boom- en struikgewas en toont daarom haar prachtige vakantiehuisjes en bungalows in een prachtige omgeving. Elk huis(je) lijkt een paleisje op zich met veel rust en ruimte en privacy. We slaan rechtsaf en beginnen aan een ruim 2 km lang en rechttoe rechtaan wandelgedeelte langs akkers en weilanden. De zon begint al aardig door het wolkendek heen te dringen en noopt ons over te schakelen op de “korte-mouwen-kleding”. Dat scheelt en het is gewoon heerlijk om zo bloot mogelijk (?!) door de schepping te wandelen. Genietend van alles om je heen en ontdekkend wat de wereld der natuur je te bieden heeft. En dat is heel veel. Als je er maar voor open staat en jezelf er tijd voor gunt.  

Het lange rechte stuk achter ons latend naderen we het plaatsje Valthe. Een piepklein Drents dorpje waar je na twee diepe zuchten doorheen gewandeld bent. Maar wel fraai en zoveel heerlijke rust en ontspanning uitstralend. Alweer zo’n plattelands dorpje waar iedereen met graagte zou willen wonen. Midden in het dorp zien we tijdens het drinken van een bakje koffie met koek een intelligent vinkje. Het vogeltje zit op de uitkijkt van een geitenschuilhut met puntdak, op zoek naar sappige insecten. Regelmatig zien we het beestje naar beneden vliegen om uit het voor hem liggend weideveldje een insect weg te pikken en op te knabbelen. Hij geniet er zichtbaar van, ons met zijn andere oog in de gaten houdend. In de tien minuten koffie- en koekpauze  - vandaag weer met die overheerlijke roze glacés -  die we op de kruising houden, zien we één bromfiets en twee auto’s passeren. Midden in het zomerseizoen! Hoezo druk in Drenthe? Wij hebben er vandaag nog niets van gemerkt.  

Na enkele kilometers door het Valtherbosch bereiken we de noordkant van Emmen. Een belangrijke regioplaats met heel veel winkels in gezellige en levendige winkelstraten en natuurlijk de internationaal geroemde en bekende dierentuin. We wandelen niet direct de buitenwijken van Emmen binnen maar gaan in een grote boog langs de oostkant van de plaats. Als we op de kruising met de onverharde Sparrenlaan staan hebben we het meest oostelijk gelegen punt van het Drenthepad bereikt. Rechts zien we de wijk Emmerschans.  

Omstreeks 14.30 uur wandelen we Emmen binnen. Groen, ruim opgezet en fraaie huizen passeren ons links en rechts. We kijken onze ogen uit. We hadden toch een heel ander, wat kleinschaliger, beeld van deze Drentse plaats. Bij het NS-station kruisen we het spoor om aan de andere kant onze weg te vervolgen en de Emmense binnenstad in te duiken. Een gezellige en levendige binnenstad ontdekken we. Hier is wel te merken dat Nederland  - en dus ook Drenthe -  de zomervakantie viert. Bij een ijskraam trakteert Hedzer zichzelf en Wim op een grote softijsco. Heerlijk verfrissend en smaakvol bij de warmte van vandaag. En we zijn niet de enigen want het is er druk.  

Wandelend langs de overbekende dierentuin Emmen houden we rechts aan om over het terrasjesplein in westelijk richting Emmen langzaam maar zeker te verlaten. Via een stokoude klinkerweg verlaten we de indrukwekkende plaats om na enkele kilometers in het buurtschap Westenesch uit te komen. Ook hier prachtig authentieke boerderijen en arbeidershuisjes. De tijd heeft er waarschijnlijk stil gestaan. Het is niet moeilijk de vroegere tijden voor de geest te halen.  

Via oude en zanderige landwegen, de meesten omzoomt en beschermd door oude eiken- en beukenbomen die vele fraaie doorkijkjes creëren, bereiken we het ons onbekende plaatsje Diphoorn. We beginnen toch wat last te krijgen van onze voeten en benen, maar weten dat het vanaf Diphoorn nog een kleine anderhalve kilometer naar onze auto in Sleen is. Ondanks de kleine klachtjes blijven we vanwege het fraaie landschap en de oase Diphoorn genieten van de wandeling.

Het is even na vijven (17.00 u.) als we de bekende bushalte van Sleen bereiken en de laatste honderd meter afleggen naar de auto. De 35 km zit er weer op. Opnieuw een heel fraaie en afwisselende etappe met als hoogtepunten de gletsjerkuil, het coulisselandschap, het heideveld Molenveld, de levendige plaats Emmen en de vele oude landwegen. En alles wat we daar tussen ontdekt en gezien hebben.

Naar volgende etappe: Sleen-Westerbork


 

fotoshow