Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Drenthepad

1e etappe
Diever-Appelscha 23 km
25 Maart 2008

Vandaag rijden we met twee auto’s in de richting van het Drenthepad. Startpunt is Diever. Eindpunt zal  Appelscha zijn. Een wandelroute van 22 km langs oude Drentse boerderijen, bossen, heidevelden, zandverstuivingen en vennen. Om 7.30 uur vertrekken we uit Veenwouden en rijden via Burgum en Drachten naar Appelscha om daar de auto van Wim langs de wandelroute te parkeren. Daarna rijden we  met de auto van Hedzer naar het oude Hervormde kerkje in Diever. Eveneens langs de wandelroute.

We gaan vandaag een winterse dag tegemoet door de vers gevallen sneeuw. Er ligt een centimeter of 4 en het landschap lijkt betoverd in een sprookjeswereld. Alles is in het wit getooid en de verticale witte sneeuwstreep op de bomen verraadt, dat de wind uit het noordwesten komt. De koude hoek dus. Gelukkig staat er weinig tot geen wind. De grijze lucht, waar geen greintje zonlicht wordt doorgelaten, geeft de wereld een echte winterse morgenstond. Het is 9.00 uur als we uit de auto stappen en enkele meters verderop de eerste geelrode markering zien op een lantaarnpaal. Een opvallende kleurencombinatie voor dit streekpad.

Wim zal vandaag met een ander en beter gevoel gaan wandelen. De vorige wandeletappe, de laatste etappe van het Trekvogelpad op 6 november 2007, zag het er voor zijn ernstig zieke vrouw Dineke ongunstig uit. Inmiddels heeft zij een behandeling van 6 chemokuren achter de rug en is ze, omdat bestralen bij haar niet mogelijk is, uitbehandeld. Langzaam herstelt ze van het hele gebeuren. De onzekerheid zal er voorlopig nog wel even zijn, omdat de kans op terugkomen vrij groot is. Maar ze is sterk, strijdbaar en optimistisch en gelooft in haar kansen. Het was dan ook hartverwarmend om e-mailberichten te ontvangen  van belangstellenden uit het hele land die e.e.a. hadden gelezen in het verslag van de laatste etappe van het Trekvogelpad.

Het zit Wim direct aan het begin van de wandeltocht wat tegen. Hij ontdekt zijn jas vergeten te zijn. Deze ligt nog thuis. Niet echt handig, want met het weertype wat voor vandaag is voorspeld, kan een goede jas niet gemist worden. Het toeval wil  - of bestaat toeval niet? -  dat 100 meter verderop aan de wandelroute een kledingzaak van de keten “Henk ter Hoor” is gevestigd die om precies 9.00 uur zijn deuren opent voor klandizie.  Wim heeft geen keus en stapt de winkel binnen en wordt vanachter de toonbank begroet door een aardige aan de stem te horen Drentse vrouw. Na een korte uitleg leidt de vrouw hem naar een rek met allerlei herenjassen die achter in de winkel staat. Na wat passen en keuren is een keuze snel gemaakt en koopt hij een zogenaamd outdoor jas voor nog net geen € 50, -. De vrouw tevreden en Wim tevreden. De gemoedelijkheid en behulpzaamheid stralen van de vrouw af. Een goede en klantvriendelijke verkoopster. Of gewoon gastvrije Drentse traditie.

We wandelen over de gezellige klinkerstraatjes van Diever. Links en rechts staan fraaie rietgedekte panden, die veel historie, maar ook gezelligheid uitstralen. Via de brink wandelen we de klinkerweg ‘Kasteel’ in. En overal om ons heen die prachtige witte wereld. De klinkerweg zelf is sneeuwvrij en aan de brede witte waaiers op het naakte klinkerwegdek is te zien, dat een strooiwagen ons voor is geweest. Ook hier allemaal leuke historische boerderijtjes met besneeuwde rieten daken en tussen besneeuwde naaldbomen. Het doet ons denken aan de winterse wereld van tekenaar Anton Pieck. Maar dit is toch echt Drenthe. Logisch dat al die toeristen zich hier vergapen.

Even verderop poseert een grote bernersenner hond liggend in zijn tuin op de sneeuw, voor een man die foto’s maakt. De hond straalt de rust uit van een dier wat gewend is te poseren. Dat zal wel het gevolg zijn van de vele toeristen in en rond Diever, die vooral overal én vooral van alles op de gevoelige plaat willen vastleggen. En dat gaat nog wel eens ten koste van de privacy van de inwoners. Het is maar goed dat het Drentenaren zijn. Gemoedelijke mensen, waar het gezegde “kort lontje” nog vreemd is!

We groeten de hond en gaan linksaf de omliggende akkers van Diever tegemoet. Voor ons een glooiend en open landschap, omzoomd door bos en door Koning Winter professioneel gekleed in wit. Links in de berm een zwarte poes die ons nauwlettend in de gaten houdt en plotsklaps in de naast de weg gelegen greppel  duikt. We komen kennelijk te dichtbij en daar houdt ze niet van. We begrijpen het.

Bij de volgende kruising geeft de markering aan dat we rechtsaf moeten. Een houten aanwijzer draagt in dezelfde richting de tekst “Hunebed”. De eerste van dit streekpad. Bij het fraaie hunebed, door de Koning voorzien van een witte ‘pet’, zien we een fel rood houten bankje staan die ons uitnodigt voor een korte pauze met koffie en brood.  We gaan op de uitnodiging in en genieten van koffie, brood en het imposante hunebed. Echt mensenwerk, die grote, zorgvuldig en doordacht op elkaar gestapelde brokken van tienduizenden kilo’s per stuk. In de voorlaatste ijstijd, ongeveer 100.000 jaar geleden, door honderden meters dikke ijslaag uit het hoge noorden naar deze omgeving geschoven. Voor ons mensen bijna niet te bevatten. Zo veel geschiedenis op dit kleine stukje grond. Geweldig.

Als de kopjes en het afval weer in de rugtas zitten stappen we op en wandelen verder over de besneeuwde weg. Even verderop stuurt de roodwitte markering ons het bos in. Een maagdelijk en zuiver wit bos waar we alleen de stilte horen. Zelfs de vogels geven geen piep of kik. Vanwege deze winterse dag slapen ze waarschijnlijk uit. Over een afstand van enige kilometers blijken we ook een lokaal wandelpad te volgen, aangegeven door houten paaltjes met rood geverfde koppen. Door oude zandheuvels, ooit gevormd door de wind, begint het terrein heuvelachtig te worden en laten de paden ons dan weer opwaarts en dan weer neerwaarts gaan. In de kommen moeten we moeite doen om de vele grote plassen te omzeilen. De vertrapte bermen geven aan dat wij niet de eersten zijn die hiermee worden geconfronteerd. Maar het levert verder geen problemen op en we kunnen vrij eenvoudig onze route verder vervolgen.

We zien boven ons, dat de bewolking aan het wegtrekken en oplossen is. We voelen dat de wind toeneemt en ontdekken dat de zon zich steeds meer laat zien. En door de aanwezige sneeuw verandert deze sprookjeswereld in een zonverblindende wereld. De weerkaatsing van het zonlicht op de sneeuw is mooi om te zien, maar een zonnebril zo nu wel handig zijn. Aangekomen bij het Studentenpad slaan we linksaf. Rechts zien we tussen de bruine wuivende rietpluimen een prachtig ven. Maar ook hier stilte alom.

We lopen het Studentenpad verder af om op het eind via smalle kronkelpaadjes uit te komen voor een groot heideveld, prachtig gelegen en omringt door een groot aantal hoge en minder hoge zandheuvels. De zon straalt inmiddels behoorlijk en we voelen aan haar dat het eind maart is. Om ons heen verdwijnt nu snel de sneeuw, niet opgewassen tegen de zonnewarmte. Het maagdelijk wit maakt snel plaats voor de vele natuurlijke kleuren in dit prachtige gebied. We volgen het pad aan de rand van het heideveld en lopen in een grote boog er om heen, de scheiding tussen heideveld en zandheuvels volgend. In de verte zien we de eerste mensen in dit bos. Voorop een man en een meter of vijftig daar achter een vrouw. Dichterbij gekomen blijkt de man alleen maar oog te hebben voor de GPS-navigator in zijn linkerhand. De vrouw volgt gedwee maar heeft moeite om ploeterend door het rulle zand vooruit te komen en de man te volgen. De combinatie van hoge hakken in het mulle zand is natuurlijk ook niet ideaal.

Bij een bank die bovenop een hoog zandduin staat genieten we van het uitzicht over het heideveld. De man en de vrouw verdwijnen snel in de verte. Een paar honderd meter verderop blijkt dat we verkeerd gelopen zijn. We zien ook geen markering meer. Aan de hand van het kaartje in de gids steken we dwars door het aangrenzende bos in de richting van de wandelroute. Vlakbij een weg naast de Natuurcamping van Staatsbosbeheer moeten we over een schrikdraad klauteren. Even verderop steken we de klinkerweg Wateren – Diever over om aan de overkant onze wandelweg te vervolgen. De eerste 7 km’s zitten erop. Het horloge geeft de tijd aan van bijna 11.00 uur.

In de bossen en heidevelden van het Dieverveld vervolgen we onze route. Ook hier een afwisselend landschap van naaldbossen, heidevelden en diverse vennen. Bij een groot ven genaamd Ganzenpoel staat een fraaie bank en besluiten we een koffiepauze te houden. Vanaf deze koffieplek hebben we een mooi  uitzicht over het pikzwarte maar schone water van dit ven, dat wordt omgeven door bruine rietpluimen en groene naaldbossen. Daar boven de wereldvermaarde Hollandse lucht. Een blauw omspansel waarin grote en kleine wolken drijven in kleur variërend van hel wit tot grijs-zwart. Hier en daar is onder de wolken een enigszins schuin hangend gordijn zichtbaar, veroorzaakt door de sneeuw- en hagelbuien. We genieten niet alleen van de koffie en koek maar ook van dit fraaie schouwspel wat de natuur ons biedt.

We wandelen verder in de richting van het Friese Aekingerzand en passeren opnieuw een groot ven  luisterend naar de naam Meeuwenpoel. Even later staan we aan de rand van het Aekingerzand, brongebied van de Vledder Aa. De grens van de provincie Friesland zijn we zojuist gepasseerd. Het Drenthepad voert vanaf hier tot aan het Fochterloërveen over Fries grondgebied. Een afstand van ongeveer 17 km .

We staan op een 10 meter hoge houten uitzichttoren aan de rand van zand en heide. Door de felle winterse lucht zijn er prachtige vergezichten. Met viltstift staat op het hekwerk, dat “Boomer” op 31 december 2007 is overleden. Geboren in 1992. We vermoeden dat het om een hondje gaat. Op 9-1-2008 is deze tekst opgeschreven. “We always loves you” geeft aan, dat dit gestorven wezen hen zeer dierbaar was. Daar sta je dan toch even bij stil. De wind niet, want bovenop de uitzichttoren merken we ons niet meer in de luwte van het bos te bevinden, maar pal in de stevige noordwesten wind. Een breed gordijn van sneeuw en hagel wordt vanuit de verte onze kant opgeblazen. Nog een minuut of 15 en dan hebben we deze  op ons dak.

Dwars door een kudde van tientallen Drentse heideschapen en veel lammeren, wandelen we verder en voert de route ons over kronkelende paadjes door het grote heideveld en de zandverstuivingen van het Aekingerzand. De laatste honderden meters van deze zand- en heideplek lopen we pal in noordwestelijke richting tegen de harde noordwesten wind in. De bui, die we eerder al aan zagen komen heeft deze plek nu ook bereikt. Met veel moeite lopen we vervolgens tegen een zware hagelbui in, die alles weer even wit maakt. Uiteindelijk verdwijnen we weer in het bos, maar neemt ook de hagelbui in kracht af om ons ten slotte met rust te laten. We zijn niet de enige die last van de hagelbui hebben gehad, want midden in het bos zien we tientallen heideschapen met hun lammeren schuilen. We horen een hoop communicatie tussen de dieren maar begrijpen hun taal niet.

Na een aantal kilometers staan we voor de drukke weg Drachten – Emmen. Goed oppassen hier, want dit gedeelte is tot autoweg uitgeroepen en de vele auto’s maken met een hoge snelheid daar dankbaar gebruik van. Aan de overkant gekomen wandelen we verder over een smal bospad in de richting van Appelscha. De weg die we zojuist gepasseerd zijn zorgt, in combinatie met de windrichting, voor een hoop geluidsvervuiling. Jammer, want we genoten van die heerlijk stilte aan de andere kant van deze weg.

Via een paar hoge zandheuvel in het bos zien we voor ons de informatieblokhut van Staatsbosbeheer aan de rand van de bebouwde kom van Appelscha liggen. Een houten wegwijzer geeft aan dat rechts een uitkijktoren is. We zien hem even verderop inderdaad tussen de bomen staan. Het opgeschoten bos neemt volgens ons veel van het uitzicht weg en beneemt ons de moeite om er heen te wandelen.

Het is 14.15 uur als we de bebouwde kom van Appelscha binnenwandelen. Via een pad door een park, de Boerestreek en het kaarsrechte Smidslaantje komen we uit bij de Opsterlandse Compagnonsvaart, die dwars door Appelscha ligt. De Vaart is gegraven in de 18e en 19e eeuw ter ontsluiting van dit veengebied. We slaan linksaf om na een kleine 100 meter bij de parkeerplaats uit te komen waar de auto van Wim staat.

Het was vandaag een prachtige opening van het Drenthepad. Een wonderschone etappe onder een prachtig omspansel. We zien uit naar het vervolg van dit streekspad.

Naar volgende etappe: Appelscha-Norg


 

fotoshow