Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Dinkelpad

1e etappe
Gronau - De Lutte 24 km
Woensdag 2 Oktober 2013

Na een autorit van ruim 2 uur en 15 minuten parkeren we de auto bij het NS station Oldenzaal. Van daar reizen we eerst met de trein naar Hengelo, vervolgens met de trein naar Enschede en ten slotte met de ‘internationale” boemeltrein naar Gronau in Duitsland. Wanneer we in de loop van de middag op ons eindpunt zullen aankomen, moeten we nog wel even met de Buurtbus van De Lutte naar NS Oldenzaal reizen. Een heel gereis, maar wel goed te doen. Het reizen naar NS Oldenzaal i.p.v. ons einddoel De Lutte lijkt ons veiliger i.v.m. de krappe aansluittijd van de Buurtbus met de trein.

Vandaag starten we met een nieuw wandelpad; het Dinkelpad in het prachtige Twente. Na het naast onze voordeuren gelegen Kloosterpad eerder dit jaar, hadden we sterk de behoefte om weer eens een wandelavontuur te gaan ondernemen in een voor ons nog nagenoeg onbekend deel van Nederland.
Na de ontdekking van het gidsje “Dinkelpad” en “Reggepad” - samengevoegd in één overzichtelijk gidsje -  was de keus dan ook gauw gemaakt. Het Dinkelpad meet 77 wandelkilometers en het Reggepad meet 85 wandelkilometers. Twee zo op het oog en volgens het gidsje prachtige wandelpaden in een voor ons nog niet helemaal ontdekt en doorwandeld gebied.

Om 8.20 uur vertrek de trein van Connexxion richting station Hengelo. Daar maken we een overstap op de intercity richting Enschede om vervolgens op de trein naar Gronau te stappen. Om 9.07 uur stappen we uit op Bahnhof Gronau (BRD). De eerst nog aanwezige mist is inmiddels door de zon opgeruimd als we onder een staalblauwe hemel op het plein voor ‘der Bahnhof’ staan! Het is behoorlijk fris, een graad of 6. Stevig doorwandelen zal ons opwarmen en we besluiten om maar snel van start te gaan. We houden links aan en steken schuin het plein over richting ‘ Zentrum’ en ‘ Inselpark’. Na het eerste waterkwadrant van de Dinkel houden we links aan en wandelen in de richting van een opvallend en kleurrijk gebouw met daarin het “Rock ’n Popmuseum”. Een naast het museum gelegen lange fiets- en loopbrug voert ons langs enkele oude gebouwen waaronder een oud fabrieksgebouw, een ‘industrieel erfgoed’. Daarvoor staat eenzaam een oude fabriekstoren die nu gebruikt wordt als klimwand. Via een deel van het industrieterrein bereiken we een brug over de Dinkel waar bomen, al gedeeltelijk getooid in herfstkleuren, de rivier omzomen. Een fraai gezicht. We houden rechts aan, passeren een heuse maar verlaten ‘Biergarten’ en wandelen via een ander klein industriegebied Gronau uit daarbij de Dinkel volgend.

Rond 9.30 uur laten we de bebouwde kom van Gronau achter ons en volgen het verharde fiets- en wandelpad pal gelegen naast de Dinkel. Hier is de Dinkel nog gekanaliseerd. We zien links van ons een langgerekt gebied ingericht als retentiebekken voor de rivier om stroomafwaarts meer balans te verkrijgen tussen zomer- en winterafvoer. Deze retentiebekkens staan nu droog en het is een wat vreemd gezicht om de droog staande aanlegplaatsen, aanwezige brug en steigers te zien. Meest opvallend is wel een waarschuwingsbord voor ‘verdrinking’ wat in het droge bekken staat. Wel kan een voorstelling worden gemaakt hoe e.e.a. eruit ziet als de bekkens vol rivierwater staan. In dat geval ligt het door ons bewandelde fiets- en voetpad dwars door de rivier. We volgen verder de Dinkel langs boomwallen, graslanden, maïsvelden en kleine bospercelen in een prachtig glooiend Twents landschap.

Na ruim 2 km houden we rechts aan en wandelen een houten brug over die ons naar de andere kant van de Dinkel voert. Precies dwars over het midden van de brug ligt de grens tussen Duitsland en Nederland. Als we naar beneden in het rivierwater kijken zien we honderden kleine rivierforellen tegen de stroom inzwemmen kennelijk genietend van de warme zonnestralen. Aan de overkant slaan we linksaf en volgende verder via het LAGApad de Dinkel in noordelijke richting, maar nu op Nederlandse bodem. We passeren de eerste wandelaars al dan niet met huisdier. Met moeite kan er bij de meesten een ‘goedemorgen’ cq ‘guten morgen’ van af. Dat zijn we in Friesland toch wel anders gewend.

Na een paar honderd meter en een flauwe bocht naar rechts tussen rivier en maïsvelden staan we bij een kruising met een asfaltweg met daarnaast een prachtige ijzeren picknickbank. In de zon staand ziet het er erg aanlokkelijk uit om deze plek als koffieplaats in te richten. We settelen ons op de wit/rode bank, in de rug gedekt door een kunstige stenen zuil, en zetten de bekers voor ons eerste bakje koffie klaar. En dan blijkt Hedzer, met het schaamrood op zijn kaken, te moeten zeggen dat hij de koffiezakjes vergeten is.  Dat is even vervelend. Het gidsje leert ons dat het centrum van Losser, met z’n winkels, zo’n 7 km  verderop ligt. Na het eten van brood pakken we de boel weer in en gaan verder aan de wandel.

We genieten volop van de prachtige uitzichten rondom. De typische Saksische boerderijen en huizen met hun geknikte daken staan te pronken tussen de weilanden en maïsvelden, die het uitzicht overigens wat beperken. De lucht is strak blauw en het zal een graad of 19 zijn. We hebben weer een prachtige wandeldag en –route uitgekozen. Verderop zien we de eerste contouren van het dorp Losser.  Bij de drukke weg Overdinkel – Losser steken we over, slaan linksaf en volgen een paar honderd meter het fietspad. Opnieuw passeren we daarbij de Dinkel en slaan verderop rechtsaf het Hasseltpad in. Via de oostelijke buitenrand van de bebouwde kom van Losser wandelen we uiteindelijk het centrum binnen en kijken op van de vele opgehangen bloeiende bloembakken en het grote aanbod van winkels. Hedzer ziet in het centrum een AH-winkel en besluit daar zijn koffiezakjes te kopen. Kunnen we eindelijk aan de koffie. De klok wijst inmiddels 11.20 uur aan. Bijna lunchtijd.

We wandelen verder door het centrum en zien dat er een kermis wordt opgebouwd op het plein voor het gemeentehuis. Het is er een drukte van belang met allerlei aangevoerde attracties. Slingerend door het centrum ontdekken we, dat Losser drie middelgrote pleinen in het centrum heeft wat het bijna een stadsallure geeft. Verder veel mooie panden en pandjes en oude kerken. Via de Sportlaan laten we het centrum achter ons en staan uiteindelijk voor het hek van de “Erve Kraesgenberg”. Een grote monumentale Saksische boerderij met bijbehorende aan- en gebouwen en woningen uit lang vervlogen tijden. Als we het bijbehorende park binnenwandelen, benutten we een bank om van ons eerste bakje koffie te gaan genieten. Hedzer deelt daarbij ontbijtkoek uit, maar voordat Wim deze van de bank kan pakken is een toevallig passerende hond hem te snel af en werkt de koek snel naar binnen. We zitten er een beetje beteuterd bij te kijken ons afvragend of dit nu een brutale of slimme hond is. We kiezen voor het laatste. Na de koffie  wandelen verder het park door en komen uit bij een groot openluchttheater. We slaan bij de asfaltweg linksaf en volgen de weg tot het verderop gelegen “Struinpad”. Een smal wandelpad gelegen in een niet al te breed bosperceel.

We volgen ongeveer een kilometer het Struinpad en komen uit aan de rand van een weiland wat tegen een hoog opkomend maïsveld is gelegen. Links zien we aan de andere kant van het weiland een fraaie boerderij staan. We volgen de rand van het weiland met een grote bocht naar links tot we uitkomen bij een breed zandpad. De oude eikenbomen die dit zandpad omzomen geven aan dat dit een oude route uit lang vervlogen tijden moet zijn geweest. We slaan linksaf en volgen het zandpad tot de asfaltweg. Daarna rechtsaf en via de brug over de Dinkel verder richting trimbaan. Op de trimbaan gaat het een beetje fout, want we kunnen de markering niet vinden. Aan de hand van het gidsje lukt het ons uiteindelijk de juiste route op te pakken. We lopen er wel ongeveer anderhalve km door om. Na het kruisen van de Grensweg en een grenspaal stappen we Duitsland weer binnen. De Dinkel houdt zich niet aan landsgrenzen maar volgt slechts zijn historisch en zelfgemaakt spoor. Het is inmiddels 13.00 uur.

Wandelend langs een groot Duits “Franziskaner Kloster” annex “Missions Gymnasium”, waar het net speelkwartier schijnt te zijn, opent het landschap zich wat meer voor ons. Wat minder bospercelen en maïsvelden en wat meer uitzicht rondom. Er volgen een aantal lange rechte wandelgedeelten die ons uiteindelijk bij een bekend wandelgedeelte brengen nl. de Handelsweg. Nu droog gelegen in de zon en zeer goed bewandelbaar, enige jaren geleden grotendeels ondergelopen met Dinkelwater en moeilijk bewandelbaar en begaanbaar. Er volgt een leuk weerzien op het houten grensbrugje over de Dinkel. We staan er even bij stil in de wetenschap, dat we inmiddels via deze brug Nederland weer binnenglippen. De klok geeft bijna 14.00 uur aan. Het is nog ongeveer 6 km wandelen tot het eindpunt van vandaag en vandaar nog een kleine 1,5 km naar de halte van de Buurtbus in het centrum van De Lutte, die ons weer naar Oldenzaal moet brengen. En die buurtbus vertrek om 15.44 uur. Vanaf nu moeten we daar rekening mee houden omdat het een uurdienst betreft.

Na de brug volgen we het fietspad, slaan rechtsaf de asfaltweg op om vervolgens linksaf een verhard karrenspoor door landerijen te volgen. Dezelfde route als de Handelsweg waar we uitstekende wandelherinneringen aan hebben. Na een paar honderd meter zien we links naast het karrenspoor een bekend houten kunstwerk en picknickbank staan. Fraai in de zon gelegen en een mooie plek om even wat te drinken en te eten.

We vervolgen onze route en wandelen via het karrenspoor, enkele asfaltwegen en een onverhard fietspad verder richting het bosperceel “Duivelshof”. In de weilanden om ons heen diversen soorten en merken koeien. Zwart- en roodbont, lakenvelders en licht bruine types waar we de naam niet van kennen. Het oogt allemaal bijzonder fraai in dit toch al mooie Twentse landschap. Uiteindelijk komen we uit bij een smal houten brugje die ons bij een nog smaller wandelpad tussen de weilanden brengt. Halverwege kunnen we niet de route volgen zoals in het gidsje wordt aangegeven vanwege de hoge maïsvelden. We besluiten door te lopen naar een voor ons opdoemende boerderij waar we uiteindelijk de juiste route weer kunnen oppakken. En daar zijn we blij om, want de klok geeft aan dat we nu toch stevig moeten doorlopen om de Buurtbus van 15.44 uur te halen. Een uur te moeten wachten lokt namelijk niet echt.

Vanaf de boerderij pikken we de juiste wandelroute weer op en wandelen verder in het stroomgebied van die prachtige Dinkel in de richting van De Lutte. Het laatste deel van de wandelroute van vandaag gaat over een asfaltweg wat stevig doorstappen mogelijk maakt. Bij de kruising met de Postweg onder De Lutte verlaten we het Dinkelpad om de laatste 1,5 km naar de halte in het centrum te lopen. Na het passeren van de brug over de A1 spreekt Wim een bestuurder van een geparkeerde auto aan met het verzoek om met ons  die laatste kilometer naar de halte te overbruggen. Want wandelend gaan we het net niet redden.  De vriendelijke jonge bestuurder vindt het geen enkel probleem, laat ons instappen en zoeft ons naar het centrum van De Lutte. Bij de halte zien we de rode Buurtbus al staan. Als we uit de auto stappen en de chauffeur vriendelijk doch haastig bedanken horen we dat de motor van de Buurtbus gestart wordt. Pfff….. we zijn net op tijd. En dan zit het na zo’n prachtige wandeldag verrukkelijk op zo’n met stof beklede Buurtbusstoel.

2e etappe

 

fotoshow